چاپ
فیلم های جشنواره در یک قاب/4 ماجان؛ حفره های دورافتاده!

30نماایران:«ماجان» در داستان بی شباهت با فیلم «زمانی برای دوست داشتن» نیست و پایه اصلی فیلم سیفی آزاد برگرفته از همان قصه است که در پرداخت و ساختار حرف تازه ای ندارند و هر دو فیلم هم برای پخش در مدیوم تلویزیون بسیار مناسبتر هستند.

بعد از سالها حصور به عنوان ناظر کیفی و مدیریت در مجموعه صداوسیما و نوشتن فیلمنامه هایی مثل من مادر هستم،مهمان داریم و… حالا رحمان سیفی آزاد اولین فیلم سینمایی اش را با کمک همایون اسعدیان در مقام مشاور کارگردان و محمدمهدی عسگرپور در مفام تهیه کننده ساخته است که البته برای شروع هم دست به موضوع تازه و بکری هم نزده است.

فیلم داستان خانواده متوسط رو به پایینی را روایت می کند که وجود یک فرزند معلول در میان دو فرزند دیگر موجب اعتراض پدر شده است که وجود این بچه در خانواده ضرورتی ندارد و بهتر است برای مراقبت به آسایشگاه برود، البته این مسئله که چرا مرد با وجود بچه ای که آزاری ندارد و در ضمن مادری دارد که مثل پروانه دور آن می چرخد از آن دلخوشی ندارد تا پایان فیلم هم مشخص نمی شود و فیلم بین اصرار مادر و زیربار نرفتن پسر در تکاپو و کشمکش بدون طرح علت جلو می رود و به یک جمله بسنده می کند که مرد این بچه را مسبب گناه می داند؟! اما گناه چیست و گناهکار فیلم چه کسی است؟!!!

فیلمنامه پر است از حفره هایی که به راحتی از آن عبور شده، حفره هایی که مانند تکه های پازل از هم دور افتادند, در جایی از فیلم مرد به زن شک می کند و این سوال از سمت مرد مطرح می شود که  آیا اصلا این بچه معلول برای اوست یا در رفت و آمدهایش به خارج از شهر همسرش مسیر کج رفته است اما این موضوع در اندازه یک دیالوگ باقی می ماند یا داستان ازدواج مجدد مرد که بدون پی ریزی مطرح می شود و خیلی هم سریع جمع می شود و یا پایان فیلم که در یک دوراهی قرار می گیرد و در نهایت ایجاد دلهره برای مخاطب با صدا و تصویر در یک فاصله زمانی کوتاه اتفاق می افتد.

«ماجان» در داستان بی شباهت با فیلم «زمانی برای دوست داشتن» نیست و پایه اصلی فیلم سیفی آزاد برگرفته از همان قصه است که در پرداخت و ساختار حرف تازه ای ندارند و هر دو فیلم هم برای پخش در مدیوم تلویزیون بسیار مناسبتر هستند.

فرهادی اصلانی به سبک بازی اش در این سالها در «ماجان» هم همان نوع را به اجرا درآورده است و همینطور مهتاب کرامتی که چهره همان زن رنجور را داریم که پیش از این بارها با آن مواجه شدیم و در هدایت بازیگری با سبک تازه ای مواجه نیستیم.

فیلم در ساختاری که انتخاب کرده است کمتر میزانسن سینمایی و پلان هایی که کارگردانی در آن نقش خوبی در بیان فرمی ایفا می کند را بهره برده است و همه عناصر در  خدمت مدیوم سهل و ممتنعی است که انتخاب کرده و در این مسیر هم ادعایی ندارد، همین مدعی نبودن به قبول فیلم به عنوان یک تله فیلم که دیدن یکبار آن ضرری ندارد بسنده می کند.

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :