چاپ
فیلم های جشنواره در یک قاب/5 نگار؛ دنیای اشتباهی

30نماایران:«نگار» از یک دنیای اشتباهی و خیالی می آید که مخاطب ابتدا سخت به این دنیا پا می گذارد و زمانی هم که وارد می شود، تمام منطق های داستانی را باید جا بگذارد و با اعتماد به فیلمساز وارد آن دنیای ساخته شده شود.

حمید غفاریان – چهارمین فیلم رامبد جوان در مقام کارگردان است که هیچ ارتباطی در فرم و لحن با فیلم های قبلی اش ندارد و یک تجربه تازه محسوب می شود که با دنیای فیلمساز هم به نوعی نزدیک است و این از خروجی فیلم مشخص است اما پاشنه آشیل زمانی نمایان می شود که منطق روایتی کجای فیلم قرار می گیرد، منکر این نباید شد که فیلمساز از ابتدای فیلم به مخاطبش گوشزد می کند که با چه فیلمی مواجه است و همین روشن شدن تکلیف از ابتدا، به اندازه کافی فضا را برای جولان دادن باز نگه می دارد.

اینکه چطور می شود کمدینی از نوع رامبد جوان به این عقبه جا افتاده پشت پا می زند و دست به این تجربه می زند، بدون شک حضور نگار جواهریان به عنوان همسر برای او بی تاثیر نخواهد بود و این فیلم وجه متفاوتی از توانایی های نگار جواهریان را هم نمایان می کند و از آن چهره رنجور و گوشه نشینی که در فیلم هایی مثل طلاومس داشته است، فاصله بسیاری می گیرد که می تواند آغازی برای او هم محسوب شود.

«نگار» از یک دنیای اشتباهی و خیالی می آید که مخاطب ابتدا سخت به این دنیا پا می گذارد و زمانی هم که وارد می شود، تمام منطق های داستانی را باید جا بگذارد و با اعتماد به فیلمساز وارد آن دنیای ساخته شده شود،البته باید گفت فضا و اتمسفری که جوان برای این فیلم می سازد برخلاف فیلم هایی که تا روز گذشته در جشنواره اکران داشتند به سینما نزدیک می شود که همین تلاش برای سینما شدن ستودنی است اما در برخی سکانس ها، حجم اصرار جوان بر تکرار برخی پلان ها به ضد خودش تبدیل می شود، مانند سکانس قبل از درگیری نگار و نقشی که آتیلا پسیانی ایفاگر آن است.

«نگار» در ساختاری که دارد، بی شباهت به فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» به کارگردانی هومن سیدی نیست اما سیدی در آن فیلم منطق هم وارد داستان می کند و در فرم بازیگوشی های خودش را هم دارد و مسلط تر از جوان پیش می رود که البته سیدی کاملا برآمده و لحن منحصر خود را در فضا دارد و در این فضا در حال تکمیل کردن خودش است.

میزان استقبال مردم در اکران عمومی «نگار»، مسئله ای است که نمی توان آن را پیش بینی کرد، با توجه به اینکه جوان کاملا مسیر متفاوتی نسبت به فیلم های قبلی اش رفته است و این فیلم می تواند نسخه خوبی باشد برای مخاطبانی که دلزده سینمای آپارتمانی و اجتماعی شده اند و همین یک اتفاق خوب برای سینمای ایران محسوب می شود.

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :