چاپ
فیلم های جشنواره در یک قاب/6 ویلایی ها؛ شخصیت سازی یا موقعیت سازی؟

30نماایران:همچنان عرصه سینمای دفاع مقدس نیازمند شخصیت سازی است تا موقعیت سازی، همانطور که در «ایستاده در غباز» با شخصیتی مواجه شدیم که ساخته شد و هر تصمیم و رفتار او از نظر مخاطبش درست می آمد و این عرصه همچنان محلی است برای تجربه های تازه با روایت ها جذاب که سینمای ایران در آن آثار شاخصی را داشته است.

همیشه در ایام جشنواره دفاع مقدس به واسطه حضور برخی از نهادهای سرمایه گذار باید منتظر فیلم های با حال و هوای این فضا بود و علی رغم اینکه چند سالی است، نسل جوانتر از فیلمسازانی مثل ابراهیم حاتمی کیا،احمدرضا درویش و… در این عرصه وارد شده اند اما همواره عدم شناختشان از اتمسفر اصلی همچون سایه ای است که روی فیلم قرار می گیرد.

اولین فیلم منیره قیدی با عنوان «ویلایی ها» به تهیه کنندگی سعید ملکان در حالی به موضوع دفاع مقدس می پردازد که دست به موضوع پرداخت نشده ای زده است و با شروع فیلم در یک بیانیه ای از جغرافیایی یاد می کند که قرار است فیلم در آنجا روایت شود و بهتر بود که معرفی این مکان هم با زبان سینما مطرح می شد، با همین معرفی فیلم آغاز می شود و با مادری مواجه می شویم که دو فرزندش را به اردوگاه شهید کلانتری می برد که محلی است برای زندگی موقتی خانواده رزمندگان که چشم انتظار دیدن همسرانشان یا فرزندشان هستند اما در کدام جنگ و چه جنگی و چگونه جنگی؟ فیلم در این مسائل عقب می ایستد و هیچ پرداختی ندارد، جز اینکه شاید در این مواقع فیلمسازان آن را به ارتباط جهانی موضوعی فیلم به جنگ دهند که برای این فیلم اشتباه است، چرا که هر فیلمی با موضوع جنگ هم دارای شناسنامه خودش است.

نرگس آبیار با «شیار ۱۴۳» جریانی را برای فیلمسازان زن ایجاد کرد که به پشت صحنه جنگ می پردازند اما فقدان شناسنامه جنگ و آدمهایی که چگونه در این میدان مهم شهید می شوند در «ویلایی ها» کاملا حس می شوند و قیدی به آدمهایش نزدیک نمی شود و روایت آنها به دور از نزدیک شدن به تنهایی آنها است و فیلمساز حتی در جایگاهی قرار نمی گیرد که برخی وقایع را از نگاه شخصیت هایش ببیند.

با ورود مادر(ثریا قاسمی) به فیلم با خانم خیری (پریناز ایزدیار) مواجه می شویم و تصور می رود که نقش محوری و تاثیر گذاری در روند داستانی و نوع فعالیت و شیوه زندگی در اردوگاه ویلایی ها دارد اما ورود این مادر و بعد سیما (طناز طباطبایی) کاملا نقش خانم خیری را به حاشیه می برد که با رفتن او هم سیما جایگزین او می شود و این مسیر ادامه دارد و فیلم در جایی نقطه نمی گذارد. هیچ کدام از خانواده های ویلایی ها تبدیل به شخصیت نمی شود و حتی در خانواده اصلی هم مسئله پاسپورت خیلی بی هویت روایت می شود و در اندازه کوچک باقی می ماند.

همچنان عرصه سینمای دفاع مقدس نیازمند شخصیت سازی است تا موقعیت سازی، همانطور که در «ایستاده در غباز» با شخصیتی مواجه شدیم که ساخته شد و هر تصمیم و رفتار او از نظر مخاطبش درست می آمد و این عرصه همچنان محلی است برای تجربه های تازه با روایت ها جذاب که سینمای ایران در آن آثار شاخصی را داشته است.

 

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :