چاپ
فیلم های جشنواره در یک قاب/10 انزوا؛ سبکی که استایل نیست

30نماایران:«انزوا» در میان فیلم اولی ها که مدعی هم است از نگاهی می آید که وابسته به جریان اشتباه «هنروتجربه» است، که همین جریان نشان داده که وجودش برای سینمای ایران آفت های بلند مدت دارد و فیلمساز جوان را در شرایطی قرار می دهد که سینما را آنچه دوست دارد را سبک کند و البته سبکی که استایل نمی شود.

«انزوا» اولین فیلم کارگردانی محسوب می شود که سابقه بسیاری در ساخت فیلم کوتاه داشته است و به پشتوانه این عقبه، اولین فیلم سینمایی اش را ساخته است که در داستان گویی و پرداخت در همان اندازه فیلم کوتاه باقی مانده است و با اعتماد به نفس اشتباه از ایده یک خطی به سراغ فیلم سینمایی رفته است.

فیلم با صحنه تصادف که بعدا متوجه می شویم به دلیل شرایطی که همسرش برای او ایجاد کرده است، این واقعه برای او اتفاق افتاده است، آغاز می شود و این تصادف در بستر یک دوربین روی دست اشتباه روایت می شود که به ضد خودش تبدیل می شود و کارگردان در همین اول کاری نشان می دهد که از دل سینمای مد شده زمانه خودش بیرون آمده و البته با یک نگاهی خاص خودش در نوع اجرای فرمی که به هیچ عنوان با داستانی که دارد همخوانی ندارد.

کات های تودرتوی اشتباهی که فیلمساز می زند تا به متن فیلم عمق و جذابیت بدهد از جایی می آید که برای این فیلم نیست و یا استفاده از موسیقی هایی که قرار است دلهره را همراه با میخکوب کردن مخاطب به همراه داشته باشد اما در این مسیر پا در جایی می گذارد که برای خودش نیست و عاقبت با فیلمی مواجه هستیم که بیشتر متکی است به اینکه باید ما با تصمیم های کارگردان مواجه باشیم که برای هر سکانس چندین پلان را گرفته و بهم کات می زند و کاهی در این کات های بسیار اصل ماجرا و دیالوگ های خورده می شود و چه اصراری وجود داشته برای اینکه ما با این انبوه پلان روبرو شویم، در شرایطی که اصل داستان را به دور از هرگونه فرم بازی های الکی، می توانستیم روایت کنیم.

امیرعلی دانایی در این مدت حضورش در سینما نشان داده که بازیگر ابداع کننده ای نیست و هیچ کاریزمایی برای نزدیک شدن به مخاطب ندارد و به همین دلیل است که بار یک نقش اول برای او بسیار زیاد است و فیلم را جهت اجرای درست و رفتار های کنش مند در میمیکی که ندارد وارد چالش جدی می کند و برای این نقش بازیگری در اندازه امیرجدیدی به نسبت مناسب تر می توانست باشد.

«انزوا» در میان فیلم اولی ها که مدعی هم است از نگاهی می آید که وابسته به جریان اشتباه «هنروتجربه» است، که همین جریان نشان داده که وجودش برای سینمای ایران آفت های بلند مدت دارد و فیلمساز جوان را در شرایطی قرار می دهد که سینما را آنچه دوست دارد را سبک کند و البته سبکی که استایل نمی شود.

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :