چاپ
تنگه ابوقریب؛ شوق جنگ در فقدان قصه

30نماایران - حمید غفاریان:صحنه های جنگی که بیشتر وقت فیلم برای اجرای آنها صرف شده است و جزو کمتر فیلم هایی است که دشمن در آن دیده نمی شود و برای مخاطبی که با جنگ ایران آشنا نباشد با هجوم تصاویری از صحنه های جنگ مواجه می شود که در روایت فیلم بسیار حضور دارد و در نوع خودش هم بسیار منحصر است و این همراه شدن دوربین از جلو با بازیگر و گلوله خوردن آنها و توقف دوربین در نوع خودش بسیار می تواند روی مخاطب تاثیر بگذارد.

«تنگه ابوقریب» تازه ترین فیلم بهرام توکلی است که برخلاف فیلم های قبلی اش واد فضایی شده است که کمتر می شد به این نتیجه رسید که روزی بهرام توکلی با فراهم کردن سرایط تولید از سوی سازمان اوج، فیلمی در سینمای دفاع مقدس بسازد، فیلمی که قصه مینی مالی از یک واقعه مهمی از جنگ ایران و عراق دارد و بیشتر اتکایش را روی پیاده کرده صحنه های جنگ گذاشته است.

صحنه های جنگی که بیشتر وقت فیلم برای اجرای آنها صرف شده است و جزو کمتر فیلم هایی است که دشمن در آن دیده نمی شود و برای مخاطبی که با جنگ ایران آشنا نباشد با هجوم تصاویری از صحنه های جنگ مواجه می شود که در روایت فیلم بسیار حضور دارد و در نوع خودش هم بسیار منحصر است و این همراه شدن دوربین از جلو با بازیگر و گلوله خوردن آنها و توقف دوربین در نوع خودش بسیار می تواند روی مخاطب تاثیر بگذارد اما فیلم جنگی برای نمای بسته نیست و بیشتر نمای لانگ شات است که توکلی کمتر به آن توجه کرده است.

تاکید فیلمساز از همان آغاز بر رفاقت و آشنایی چهار نفر و دیالوگ هایی در آن ردوبدل می شود، نشان از یک رفاقتی است که ریشه دارد اما از جایی این چهار نفر به سه نفر و بعد دو نفر تبدیل می شود و فیلم در عین حال پاسخ این را نمی دهد که چرا یهو اینا وارد جنگ شدند و یا حضور کلیشه وار یک نوجوان و اصرار او برای حضور در کجای داستان است و اگر این نوجوان از فیلم حذف شود، تاثیری روی روند داستان ندارد و جغرافیای تنگه ابوقریب در فیلم ترسیم نمی شود و این جغرافیا در ابتدا نیازمند معرفی بود و بعد روایت در آن شکل می گرفت و فیلم در شخصیت پردازی هم بسیار مینی مال است، برای مثال شخصیتی که حسین پاکدل بازی می کند، جایگاه و روند فعالیتش در فیلم معلوم نیست.

طی این سالها بسیاری از فیلمسازان نسل جوان سراغ فیلم های جنگی رفته اند که می توان به پوریا آذربایجانی با اروند و ویلایی ها با منیر قیدی اشاره کرد که جزو آثار ضعیفی در سینمای دفاع مقدس هستند اما بهرام توکلی در عین حال که وارد فضایی می شود که خودش تجربه آن را نداشته است اما به واسطه فرمی که دارد، سوژه و اجرا را برای خود می کند.

بازی جواد عزتی و امیر جدیدی در «تنگه ابوقریب» حفظ راکورد اجرایی و لحنی را به خوبی درآوردند و این فیلم در ادامه موفقیت عزتی در اکران ۹۶ می تواند فتح باب تجربه نقش هایی را برای او داشت که در مواجه اول برایش سخت به نظر برسد و امیر جدیدی با قامت و فیزیک خوبش به خوبی در این نقش جا می افند اما او باید در لحن خودش نسبت به فیلم ها تمایز برقرار کند.

«تنگه ابوقریب» در میان فیلم های ارگانی امسال جشنواره، فیلم خوبی محسوب می شود و در سینمای بهرام توکلی هم یک غافلگیری که البته نیازمند چکش کاری بیشتر را در فیلمنامه داشت تا اثر با فاصله ای اندک به فیلم بهتری می رسید.

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :