چاپ
پست؛ عبور از پله های دشوار

30نماایران - حمید غفاریان:«پست» در ادامه فیلم های قبلی اسپیلبرگ و به خصوص «پل جاسوسان» اثر درخشانش به دنبال بستر سازی برای موقعیت آدمهایش است تا این موقعیت ها تبدیل به فرصتی برای جاه طلبی آنها شود و همانطور که در پوستر هم دو شخصیت اصلی را می بینیم که در ابتدای پله ها قرار دارند و می خواهند از این پله ها با نگاهی به بالا عبوری بسیار داشته باشند .

«پست» جدیدترین فیلم استیون اسپیلبرگ داستان سرگذشت روزنامه واشنگتن پست در سال ۱۹۷۱ است، سالی که برای این روزنامه بسیار مهم و تاثیر گذار است و اتفاقات این سال بود که این روزنامه را از یک نشریه محلی تبدیل به رسانه ای همپای نیویورک تایمز کرد، فیلم روایتگر زنی به نام گراهام است که شرکت «پست» به عنوان ورثه خانوادگی، امروز به مدیریت او رسیده است و حال در مرحله ای قرار باید بگیرد که به لحاظ پوشش و عیان گری جای نیویورک تایمز را بگیرد و اسناد مهم پنتاگون را در مسئله جنگ ویتنام برملا کند که با وجود آکاهی وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) و رئیس جمهور کندی مبنی بر شکست در جنگ ویتنام اما همچنان سربازان آمریکایی را به این جنگ سوق می دادند و حالا که نیویورک تایمز به لطف یک نظامی آکاه شروع به افشاگری می کند اما با مخالفت نیکسون؛رییس جمهور وقت آمریکا، تایمز محکوم می شود و این موقعیت بهترین فرصت است تا واشنگتن پست از یک رونامه کوچیک محلی به یک روزنامه مهم کشور تبدیل شود و در دنیای مطبوعات آمریکا هم تاریخ ساز شود.

«پست» در ادامه فیلم های قبلی اسپیلبرگ و به خصوص «پل جاسوسان» اثر درخشانش به دنبال بستر سازی برای موقعیت آدمهایش است تا این موقعیت ها تبدیل به فرصتی برای جاه طلبی آنها شود و همانطور که در پوستر هم دو شخصیت اصلی را می بینیم که در ابتدای پله ها قرار دارند و می خواهند از این پله ها با نگاهی به بالا عبوری بسیار داشته باشند اما برای ساخت چنین بستری، فیلم زیادی حرف می زند و درام تا زمان تصمیم گیری گراهام بسیار کند جلو می رود و ما به ساختمان کاخ سفید که در آن رییس جمهور نیکسون به دنبال راه قانونی برای ساکت کردن مطبوعات است تنها نزدیک می شود و داخل آن نمی رویم تا بیشتر مختصات درام شکل بگیرد.

در فیلم جدای از خود روزنامه آدمها کمتر به شخصیت تبدیل می شود و شمایل هایی از معترض و یا دفاع از حقوق مردم مواجه می شویم اما آنچه که بیشتر نیازمند چکش کاری بود به فیلمنامه برمی گردد و همه چیز گویی فدای آن سوژه ناب شده است و فیلم در زمانه ای که بسیار همین نگاه دروغین سیاستمدارهای آمریکایی برای همگان مشخص شده است، نیازمند آسیب شناسی و افشاگری با گستره وسیع تری را می طلبید و البته همین نزدیک نشدن به سیاستمدارها و یا توصیه های پشت تلفن نسبت به واشنگتن پست از پشت پنجره کاخ سفید به نوعی اعتراضی است که در مضمون به فرم آن رسیده است.

«پست» فیلمی است پر از نیازمندی های جاه طلبانه برای دوری از یک روزمرگی خنثی و بی عاید برای میلیون ها رسانه خبری سیاسی امروز و نسخه ای است معنادار برای رییس جمهوری که امروزه در آمریکا حضورش موجب حیرت خود سازندگان این اثر و به خصوص مریل استریپ است.

مریل استریپ در کنار تام هنکس همچنان در شخصیت سازی و کنش مندی بسیار جلو هستند، مریل استریپ در طول بازی اش در این فیلم در چهره اش یک تضادی می بینیم که در تصمیم گیری مهم هم می خواهد بزرگ باشد و هم یک ترسی در پس آن است و حفظ راکورد این تناقض در سراسر فیلم نمونه ای است بی همتا در بازیگری با سن مریل استریپ که در «پست» جای درستی ایستاده است.

اسپیلبرگ در فیلم اشارات مستقیمی به اهمیت مطبوعات در فضای آزاد دارد به طوری که مشخص است فیلم روی سخنش با چه کسانی است و نشان می دهد که با وضع کردن قانون هایی برای مقابله با مطبوعات اما رسانه ها مسیر خودشان را باز می کنند.

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :