چاپ
صنف واحد تهیه کننده؛ آرزویی بر جای مانده!

30نماایران - حمیدغفاریان: در شرایطی که هر روزه هزینه تولید یک فیلم سینمایی سخت تر می شود و رییس فعلی سازمان سینمایی هم به دنبال تضعیف بنیاد سینمایی فارابی در تولید فیلم است باید با تشکیل یک نظام تهیه کنندگی به یک چشم اندازی دست یافت که این اجماع بتواند حرکت های مهمی را در زمینه مجوز تهیه کنندگی و نظارت کامل بر نفروختن کارت تهیه کنندگی کند تا جلوی بریزوبپاش های تولید گرفته شود و از طرفی تهیه کننده واقعی بخش خصوصی بتواند در این فضا فیلم خود را در فضای حرفه ای بسازد و با دستمزدها نجومی ربرو نشود.

در صنعت سینمای دنیا بعد از دولت، سندیکای قدرتمند سینما به تهیه کنندگان برمی گردد که به علت کارفرما بودن در پروژه می تواند مسیر تولیدی سینمایی یک کشور را بعد از اجماع نظر یک صنف واحد به هر سمت و سویی که علاقه مند باشد سوق دهد اما مدتهاست که تعریف تهیه کنندگی در سینمای ایران به یک مسئله باسمه ای تبدیل شده است که همه به اتفاق در عین حال که می دانند پشت پرده چه خبر است اما خود را به ندانستن می زنند که امروزه شاهد آسیب های آن در سینما و نمایش خانگی هستیم، پول هایی که می آیند بدون آنکه صاحب آن مشخص باشد و با دادن دستمزدهای نجومی مسیر تولید را برای بخش خصوصی واقعی که با هزار بدهی وارد تولید می شود را سخت می کند، اینها همه از نبود یک سازوکار درست در چرخه صنف تهیه کنندگی می آید.

وقتی که رییس و دبیران همین به اصطلاح صنف تهیه کنندگی که تنها کارتشان و مجوزشان است که برای فیلمسازانی که سرمایه می آورند کار می کند،دیگر نمی توان توقع داشت که این تهیه کننده ضمن دغدغه تولید با هزینه کمتر و اکران با گستره وسیع تری به مسائل کلان تولید در سینما و جهت دهی آن گام بردارد و خیلی خوشحال هم در بسیاری از مباحث حضور دارند و جایشان ردیف اول بسیاری از جشنواره های ریز و درشت است.

برای اولین بار در زمان جواد شمقدری بود که علیرضا سجادپور (مدیر کل اداره نظارت و ارزشیابی) به دنبال تشکیل یک صنف واحد تهیه کنندگی رفت که در نهایت این اتحادیه هم تبدیل به جامعه صنفی ای شد که دایره اعضایش به همان میزان تشکل های تهیه کنندگی دیگر درآمد و تنها این اتحادیه در زمان ریاست سازمان سینمایی جواد شمقدری توانست حتی در شورای پروانه ساخت و شواری صنفی نمایش نقش مهمی داشته باشد و با تغییر مدیریت هم به عاقبت همان وضعیت قبل دچار شد.

در شرایطی که هر روزه هزینه تولید یک فیلم سینمایی سخت تر می شود و رییس فعلی سازمان سینمایی هم به دنبال تضعیف بنیاد سینمایی فارابی در تولید فیلم است باید با تشکیل یک نظام تهیه کنندگی به یک چشم اندازی دست یافت که این اجماع بتواند حرکت های مهمی را در زمینه مجوز تهیه کنندگی و نظارت کامل بر نفروختن کارت تهیه کنندگی کند تا جلوی بریزوبپاش های تولید گرفته شود و از طرفی تهیه کننده واقعی بخش خصوصی بتواند در این فضا فیلم خود را در فضای حرفه ای بسازد و با دستمزدها نجومی ربرو نشود.

محمد مهدی حیدریان؛ رییس سازمان سینمایی که شناخت خوبی در تولید فیلم دارد و از طرفی به لحاظ تحصیلات مهندسی ای که دارد می تواند در تدوین نظام نامه سینمایی نقش مهمی داشته باشد و دایره مشورت خودش را به دور از هرگونه مصلحت اندیشی سرمایه گذاری، تدوین کند و ذکر این نکته ضروری است که تهیه کننده واقعی از فضای فرمایشی دولت در مسائل داخلی تولید اجتناب می کند و از همین ابتدا لزوم به کار گیری از صنوف برای تولید را کان لم یکن بداند و مواردی که در این نظام نامه باید رعایت شود به مسائل کلان باید توجه بیشتری شود تا مواردی که مانه ارتباط گرقتن تهیه کنندگان با آنها شود.

این نظام نامه نیازمند یک سازوکار درست در مجوز تهیه کنندگی است و این مجوز باید در اختیار افرادی باشد که ضمن سابقه سینمایی به جهت سلامت اخلافی و مالی هم بتواند از یک بروکراسی غیرسلیقه ای عبور کند و در آخر باید دید که جایگاه تهیه کنندگان ارگانی در این نظام نامه به چه شکلی به یک مرامنامه سینمایی تبدیل می شود تا عدالت برای همگان باشد!

 

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :