چاپ
لحظات تاریک؛ قدرت شناسنامه دار

30نماایران - حمیدغفاریان: «تاریک ترین لحظات» در کنار «دانکرک» نولان از فیلم های مهم سال 2017 هستند که هر دو در جایگاه تاریخی جنگ جهانی دوم و ساحل دانکرک، سند مهمی از تاریخ یک دوران پر التهاب هستند.

«تاریک ترین لحظات» فیلمی به کارگردانی جو رایت و نویسندگی آنتونی مک کارتن با بازی درخشان گری اولدمن است که توانست اسکار بهترین بازیگری و همچنین جایزه گلدن گلاب را برای ایفای این نقش به دست آورد، فیلمی در ژانر تاریخی زندگینامه ای که محوریت اصلی آن جنگ است، هرچند که تصاویر مرسوم از جنگ را در فیلم نمی بینیم و تلاقی شدن این فیلم با اثر درخشان کریستوفر نولان «دانکرک» از مزیت هایی است که به حفره های هر دو فیلم کمک کرده است، چرا که پوشش همه جانبه از یک اتفاق بزرگ در یک فیلم قابل روایت به لحاظ زمانی نیست و اینکه نظام استدیویی هالیوود آنقدر قوی است که دو فیلم با محوریت موضوع دانکرک را می تواند پوشش دهد نشان دهنده یک هدفی است که اساسا ساختار سینمایی آمریکا دارد.

«تاریک ترین لحظات» برخلاف فیلم نولان که به داخل ماجرای دانکرک و اوضاع احوال آن جغرافیا رفته است به مسئله ای در پشت صحنه یکی از قدرت ها یعنی بریتانیا که در آستانه فروپاشی در برابر هیتلر است می پردازد و شخصیت اصلی اش وینستون چرچیل است که در حساس ترین اوضاع حکومتی بریتانیا با یک پیشینه ضعیف و روحیه جنگجویی که مجلس و قدرت از او و پدرش سراغ دارند پا به نخست وزیری می گذارد اما هوش و سخن وری از ویژگی های اصلی چرچیل است.

ساختار فیلم منطبق با ترتیب الگویی درام پیش می رود و احوالات فیلم همسو با شخصیت اصلی شکل می گیرد و این در میزانسن ها بسیار رعایت شده است، زمانی که باید تنهایی چرچیل نمایش داده شود کاملا قاب خلوت است مانند زمانی که از جلسه با کابینه جنگ بیرون می آید و می رود تا از همتای خود طلب کمک کند و یا لحظات سخنرانی اش در مجلس که با شکوه است و دوربین هم سطح با سخنرانی او تنبل نیست و حواسش است که تخت نباشد.

با اینکه در این فیلم زندگینامه چیزی جز رفت و آمدهای سازمانی و جلسات چرچیل نمی بینیم اما حجم دیالوگ ها و موقعیت ها به قدری نشان از یک تصمیم گیری مهم است که این در مخاطب جا افتاده است که اتفاق هولناکی رو به وقوع است و در این لحظه است که با یادآوری صحنه های فیلم «دانکرک» به عمق این اتفاق هولناک پی می بریم و روند پیش روی رو جدی تر دنبال می کنیم و از طرفی شمایل مردی که می بایست به جهت استفاده از مشروبات الکلی یه عقب مانده فرض کرد اما او با هوشیاری و چیره دستی همتای نامش تصمیم های محکمی می گیرد و محکم تر حرف می زند و این استحکام رفتاری در شخصیت چرچیل گاهی نیازمند یک تایید است که در اینجا تایپیست همراه اوست حتی زمانی که برادرش در تصمیمات چرچیل قربانی می شود و در جایی که چرچیل متوجه می شود که برادر تایپیست در دانکرک بوده است واکنش متفاوتی نشان می دهد که عمق شخصیتی او در عین بیرونی بودنش نشان می دهد و در آخر زمانی که تایپیست را به مجلس می برد و در خلال سخنرانی اش به او نگاه می کند نشان می دهد که خودش را مقابل همه کشته شدگان مسئول می داند و این موتیف به سینمایی ترین شکل ممکن به تصویر می کشد.

گری اولدمن در «لحظات تاریک» پخته ترین نقشش را اجرا می کند و در گریم،میمیک،ادای دیالوگ و راه رفتن چنان شخصیت را ترسیم کرده است که اگر یک درصد این نقش در اجرا با ضعف همراه می شد، فیلم را نابود می کرد و دیگر بازیگران هم در این ساختار همراه گری اولدمن شد حتی مردمی که در واگن مترو خودشان را به چرچیل معرفی می کنند و تناقض رفتاری شان از مرحله شناخت تا معاشرت با چرچیل به ظرافت اجرا می شود.

«تاریک ترین لحظات» در کنار «دانکرک» نولان از فیلم های مهم سال ۲۰۱۷ هستند که هر دو در جایگاه تاریخی جنگ جهانی دوم و ساحل دانکرک، سند مهمی از تاریخ یک دوران پر التهاب هستند.

 

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :