چاپ
پروانه ساخت مسئله شد!

30نماایران - رامین کیانفر: حال که سینمای ایران در تولید و اکران دچار تشویش و فقدان مسیر مشخص بین سینمای لوده و تجربی است، درخواست حذف پروانه ساخت از سوی عده ای سینماگران می تواند درخواستی باشد برای تغییر برنامه های پیش روی حسین انتظامی که در این مدت در تلاش است با چرخه مدیریتی سازمان سینمایی آشنا شود.

به فاصله چند روز بعد از روی کارآمدن حسین انتظامی به عنوان سرپرست سازمان سینمایی، جمعی از سینماگران در اقدامی خواستار حذف پروانه ساخت شدند، اینکه در میان انبوه گرفتاری ها و خواسته هایی برای اجرای عدالت حاکم بر سینماگران در تولید و اکران، تنها دغدغه جمعی از سینماگران یه صورت خودجوش پروانه ساخت می شود جای سوال دارد!!!؟

این درخواست در شرایطی مطرح می شود که سینمای ایران به سبب تولید کمدی های مبتذل اوضاع دگرگونی دارد و روند حاکم بر اکران منجر به تضعیف فیلم های غیرکمدی می شود که در این جریان جایی ندارند اما در آن سو در برخی گروه های تلگرامی سینمایی، صحبت بر سر جمع کردن امضا برای حذف پروانه ساخت است، پروانه ساختی که وسیله ای شده است برای برخی از همین امضا کنندگان بیانیه که به سینما راه پیدا کنند و به پشتوانه آن سرمایه جذب کنند اما از آن سو برخی ریش سفیدان عرصه تهیه کنندگی هم این بیانیه را امضا کرده اند که می توان به نسبت جایگاه تجربی آنها و آشنا بودن به سازوکار خط قرمزها برای آنها این حق را قائل شد که بعد از این همه مدت بتوانند بدون پروانه ساخت هم کار کنند.

سرپرست مجترم سازمان سینمایی اگر بخواهد اول کاری با این بیانیه بلغزد و به آن تن دهد که از تجربه های پیشین او بعید است اما این خواسته می تواند در چارچوب متفاوت باز تعریف شود که در آن صورت هم خواهیم دید که بسیاری از همین امضا کنندگان ته دلشان نیاز به یک مجوز شروع دارند تا با خیال راحتی حداقلی فیلمشان را آغاز کنند در این میان درجه بندی گروهی تهیه کنندگان می تواند مسیری باشد برای انتخاب خودخواسته عبور یا حذف از پروانه ساخت اما تا زمانی که سینمای ایران برای جذب سرمایه نیازمند پروانه ساخت باشد، نمی تواند حرف از حذف آن بزند.

طی سالهای پیش برخی فیلمها در شرایطی متفاوت ساخته شده اند که پروانه ساخت دریافت نکردند همانطور که رخشان بنی اعتماد برای «قصه ها» پروانه ساخت نگرفت اما در دولت بعد برای آن فیلم فرش قرمز پهن شد و یا برخی فیلم های کاهانی که پروانه ساخت دریافت نکردند و دچار مشکل اکران شدند و نمونه بارزش ارادتمند،نازنین بهاره و تینا که بدون پروانه ساخت و با موافقت رییس وقت سازمان سینمایی جلوی دوربین رفت و همچنان در توقیف است و از آن سو در میان حجم بالای تولیدات سینمایی تنها چند فیلم به تعداد انگشتان دست است که بعد از پروانه ساخت نتوانتستند پروانه نمایش دریافت کنند و یا دیده نشوند.

در سینمایی که سازوکار آن مورد سلیقه بسیاری از اهالی آن نیست و هر مدیری با نگرش ساخت دوباره آن پا به بهارستان می گذارد ، گویا نمی توان توقع یک سیاست بلند مدت شد اما تنها وقت مدیران صرف حذف و اضافه بخش های مختلف سازمان سینمایی می شود که نشان می دهد این ساختار چقدر قابل شکل دهی مقطعی است و اهالی آن هم راضی!

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :