- پایگاه خبری و تحلیلی سینما ناب - http://30nemairan.com -

علی نصیریان شانس اول سیمرغ جشنواره فیلم فجر / مسخره باز؛ اجرای پرقدرت بازیگری که نمی توان از عیار آن گذشت

حقیقت است اما باید به گواه تاریخ اعلام کنیم که جشنواره فیلم فجر و سینمای ایران نتوانسته قدردان مردی باشد که خارج از حواشی مرسوم و وابستگی های سیاسی و مالی تنها به نقش و چگونگی اجرای آن فکر کرده است، مردی که سال ها با فیلم های مختلف در جشنواره حضور داشته است اما فشارهای مختلف و گرایش های بعضا تحت عناوین دیگر باعث شده تا آن طور که باید قدردان علی نصیریان نباشیم.

مگر چند بازیگر در سینمای ایران داریم که بتوانند نقش دایی غفور «بوی پیراهن یوسف» را با آن کیفیت اجرا کنند که بعد از سالها همچنان نام آن در ذهن ها باقی بماند، ظرایفی از درونیات و وجه بیرونی یک شخصیت با مختصات یک پدری که انتظار از او یک الگو ساخته است اما حالا امسال با فیلمی حضور دارد که اجرای آن کار سختی بوده است و او برای همکاری با یک یک کارگردان فیلم اولی با پشتوانه تئاتری فیلمسازش، همه جوره از خود گذاشته است و در کنار دو بازیگر جوان فیلم به قدری خوش درخشیده است که حالا به شایستگی اگر به سیمرغ دست یابد هم نمی توان به آن برچسب “دیگه وقتش بود” را داد و داوری جشنواره فیلم فجر قطعا نمی تواند از این نقش و علی نصیریان بگذرد که برای او طی سالهای مختلف و حضور در فیلم ها با ژانرهای متفاوت در جشنواره نشان داده است که اهل گلایه از داور و قدرندیده اش نیست اما حالا او با نقشی حضور دارد که یک پرسونای متفاوت سینمایی را به رخ کشیده است و الگویی است همچنان بی بدیل برای بازیگران هم نسل خودش که چطور می توان چنین اجرایی را در این سن داشت و جشنواره سی و هفتم به دور از نگاه فرامتنی و تنها نگاه به سینما و چگونگی اجرای نقش، می تواند نام یک بازیگر پرعیار سینمای ایران را با عنوان بهترین بازیگر مردش گره بزند.