چاپ
به فاصله یک ساعت تا مراسم اختتامیه فیلم فجر/ پیش بینی ۳۰نماایران از برگزیدگانی که امشب با سیمرغ در یک قاب می روند!

30نماایران:سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر تا ساعتی دیگه رسما پرونده اش بسته می شود و آنچه که می ماند فیلم هایی است که آمدند و برای ماندگار شدن جنگیدند اما امسال برخلاف سالهای گذشته به واسطه حضور تنها چند فیلم مهم و خوب، کار را برای داوری آسان تر کرده بود. 

به گزارش سایت ۳۰نماایران، نکته قابل توجه حذف درست فیلمسازانی از جنس یک نسل چون رسول صدرعاملی، کیومرث پوراحمد،علیرضا رییسیان،پرویز شهبازی و فریدون جیرانی است که امسال با فیلم های غیر قابل دفاعی در جشنواره حضور داشتند و واکنش منفی داوران و منتقدان می تواند برای آنها یک زنگ خطری باشد که هرچه زودتر در جهت بازیابی خود بر بیایند و فیلم های قابل تامل تری را بسازند.

در این میان تنها چند فیلم «شبی که ماه کامل شد» نرگس آبیار، «سرخپوست» نیما جاویدی، «ماجرای نیمروز:رد خون» محمدحسین مهدویان، «غلامرضا تختی» بهرام توکلی و «متری شیش و نیم» سعید روستایی از فیلم های مهم و نسبتا خوب جشنواره این دوره بودند که در میان آنها می شد که به لیست کاندیدا رسید اما حضور رضا میرکریمی با «قصر شیرین» که بیشتر وجه تله فیلمی داشت در میان فیلم های برگزیده داوران هم از نکاتی بود که شاید چون از هم نسلانش فیلم قابل تامل تری ساخته بود به این لیست از سوی آنها اضافه شد.

پیش بینی ۳۰نماایران با ذکر دلیل انتخاب هریک از آنها در ادامه آمده است:

بهترین فیلم: انتخاب این رشته بیشتر باید به لحاظ پُرداکشن فیلم در خلق فرم و محتوا باید شکل بگیرد، اینکه چظور تمام اجزای یک فیلم در انتقال فرم بصری توانسته اند مفهوم بهتری را القا کنند، در میان کاندیدا گزینه جدی دریافت این بخش «شبی که ماه کامل شد» محمدحسین قاسمی است،این فیلم توانسته با بهره گیری از کلیات و انتخاب عوامل و لوکیشن ها در ارائه کانسپت فیلم نقش داشته باشد.

بهترین کارگردانی: ظرافت و نکته جدید در کارگردانی در خلق سکانس ها و پلان های بی نقص بدون داشتن باگ های کارگردانی از نکاتی است که می تواند در سیمرغ این بخش مهم باشد، نیما جاویدی برای «سرخپوست» می تواند گزینه جدی سیمرغ این بخش باشد، تاثیر جهان بینی سینمایی در خلق یک روایت کلاسیک با دوربین خوب و کنترل بازی بازیگرانش از نکات مهم در شایستگی نیما جاویدی برای سیمرغ کارگردانی است.

بهترین فیلمنامه: اینکه بتوان از دل یک ماجرای واقعی به یک فیلمنامه پرکشش دراماتیک رسید، کار آسانی نیست و در میان کاندیدا نرگس آبیار و مرتضی اصفهانی برای «شبی که ماه کامل شد» به درستی توانسته اند وجه دراماتیک و رمانس عاشقانه خودشان را درک کنند.

بهترین بازیگر زن: امسال انتخاب های بازیگران زن بسیار محدود بود و اگر در میان کاندیدا به سختی موقعیت نقش نخواهیم فکر کنیم و تنها تفکرمان روی کیفیت اجرای یک نقش بخواهیم بگذاریم، قطعا ژاله صامتی در «درخونگاه» شمایل یک مادر متفاوت را به رخ کشیده است و بالا و پایین های نقش را به خوبی اجرا کرده است.

بهترین بازیگر مرد: امسال با یک کیفیت خوبی از بازیگران مرد مواجه بودیم، از حامد بهدادی که در همه فیلم توانسته بود به تنهایی توانسته به نکته مثبت فیلم تبدیل کند تا هوتن شکیبا که در اولین تجربه مهمش حضور جدی داشت اما نویدمحمدزاده در «سرخپوست» اجرای درست تری دارد و شمایل متفاوتی را از خود نشان داده است که می تواند ماندگارترین نقشش باشد.

بهترین نقش مکمل مرد:  در میان کاندیدا نام یک بازیگر حضور دارد که علی رغم افزایش سنش اما همچنان بی نقص است و قطعا شایسته ترین عنوان سیمرغ این بخش برای علی نصیریان در «مسخره باز» است و نکته عجیب ماجرا اینکه نصیریان تاکنون سیمرغ دریافت نکرده است و حالا امسال نشان داده است که می تواند تنها به عنوان بهترین بازیگر به این جایزه دست پیدا کند.

بهترین مکمل زن: سخت می شود در نقش مکمل حضور داشته باشی اما از نقش اول هم بهتر بازی کرد و در این میان فرشته صدرعرفایی  برای «شبی که ماه کامل شد» توانسته یک نقش مکمل خوب باشد و از جایی به بعد نقشش را هم دوست داشت و در طول فیلم با مخاطب به شکلی رفتار کند که تکلیف آن با خودش مشخص نباشد.

بهترین فیلمبرداری: فارغ از اینکه می توانست فیلمبرداری «سرخپوست» در میان کاندیدا باشد و شگفتا که این اتفاق نیافتاده است اما از حمید خضوعی ابیانه که جدای از فرم فیلمبرداری کشتی که به ماهیت فیلم نمی خورد اما ظرافت هایش در فیلم مشخص است اما علی قاضی برای «مسخره باز» کار به نسبت آسان اما در عین حال سختی داشته است به طوری که علی رغم تک لوکیشن بودن فیلم اما با قاب هایی مواجه هستیم که در فرم فیلم به خوبی نشسته است.

بهترین تدوین: حضور برخی فیلم ها در میان کاندیدای این بخش که حتی همین عامل تدوین به آنها ضربه زده است،جای تعجب دارد اما تنها گزینه جدی با رفت و آمدهای بسیار را بتوان شایسته سیمرغ دانست به محمدرضا مویینی برای «سمفونی نهم» بازمی گردد که در برخی جاها توانسته به درستی تنفس و التهاب را به فیلم تزریق کند.

بهترین موسیفی متن: در میان اسامی کاندیدا به اسم هایی برمی خوریم که هرکدان فضا و ژانرهای متفاوتی را تجربه کردند اما در میان آنها قطعا پیمان یزدانیان برای «بنفشه آفریقایی» و «متری شیش و نیم» گزینه جدی تری خواهد بود.

بهترین صداگذاری: باورش سخت است اما صداگذاری علیرضا علویان برای «درخونگاه» حتی در میان اسامی کاندیدا نیست که ظرافت های جدی خودش را داشت اما اگر بخواهیم به همین اسامی اعلامی بسنده کنیم، صداگذاری آرش قاسمی برای «شبی که ماه کامل شد» اندازه است و در عین حال که می توانست با جلوه های صوتی دچار اختلال شود اما با یک صداگذاری بی آزار مواجه هستیم.

بهترین صدابرداری: کار صدابرداری در محیط شهری بسیار کار سختی است و در این میان صدابرداری ابرج شهزادی برای «متری شیش و نیم» می تواند از گزینه های جدی باشد.

بهترین طراحی صحنه: با وجود فضای بسته و محدود «مسخره باز» اما طراحی صحنه آن جلوه گر است و کار الهام معین برای این فیلم بسیار سخت بود.

بهترین چهره پردازی: در ماجرای نیمروز ۱ با گریم های باسمه ای مواجه بودیم که همه شبیه یک دیگر بودند اما شهرام خلج که برای «ماجرای نیمروز ۲ رد خون» حضور پیدا کرده است، توانسته جلوه رئال به شخصیت ها دهد و بهترین گزینه برای دریافت سیمرغ خواهد بود.

بهترین جلوه های ویژه میدانی: سیمرغ این بخش را با توجه به حجم اتفاقات و کیفیت اجرایی می توان برای «شبی که ماه کامل شد» آرش آقا بیگ در نظر گرفت اما در عین حال نمی توان از ایمان کرمیان برای «ماجرای نیمروز» به راحتی عبور کرد.

بهترین جلوه های ویژه بصری: «مسخره باز» نمونه درستی از استفاده جلوه های ویژی بصری است و ترکیب درستی با فیلم دارد و بی شک کار جواد مطوری در «مسخره باز» دیدنی است.

بهترین فیلم نگاه نو: فارغ از اینکه چرا فیلم باحال و جونداری چون «معکوس» در میان کاندیدا نیست اما در همین لیست همایون غنی زاده برای «مسخره باز» انتخاب درست تری است.

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :